41 χρόνια...

Ξημερώματα Σαββάτου τότε, παραλία "Πέντε μίλι", Κερύνεια...

Αττίλας Ι

άποψη της ευρύτερης περιοχής Κερύνειας από το κάστρο Α. Ιλαρίωνα

Είναι δύσκολο να πιστέψω

πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας [...]

Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου...

(Κ. Μόντης)

Απόβαση...

*

Μόνο που δεν τους έφερε μόνο η θάλασσα και τα βουνά τι να κάνουν...

Ξημέρωμα Κυριακής των Βαΐων

189 χρόνια πριν, 1826, Μεσολόγγι.

 *

Πανσέληνος και έκλειψη απόψε. 

Σαν και τώρα νύχτα του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (10η προς 11η Απριλίου 1826 τότε), δεν ξέρω αν είχε τόσο φως η νύχτα πριν από την Έξοδο στο Μεσολόγγι, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοί του και υπερασπιστές ετοιμάζονταν για το απονενοημένο διάβημα, την τελευταία - απελπισμένη- ελπίδα. Ποιος μπορεί να αναλογιστεί την πίεση, την απελπισία, το φόβο, τον πόνο που ένιωσαν τόσοι άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων ουσιαστικά λίγο πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή, αργά το βράδυ προς τα ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων. Καλό δικό μας ξημέρωμα...

Θ. Βρυζάκης, Έξοδος

 Ακούστε ολόκληρο το συγκλονιστικό μουσικό έργο του  
Γ. Μαρκόπουλου σε ποίηση του Δ. Σολωμού :

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι 

1η Απριλίου, 60 χρόνια πριν

Επέτειος 60 χρόνων από την έναρξη του 

Απελευθερωτικού (αντιαποικιοκρατικού) Αγώνα των Κυπρίων,

1η Απριλίου 1955 -1959

*

Γεγονότα της ιστορίας του Ελληνισμού, άγνωστα εν πολλοίς. Ελάχιστα κείμενα για το "Κυπριακό" στα μαθήματά μας. Και αυτή η ημέρα αφιερώνεται σε "πρωταπριλιάτικα" αστεία και φάρσες...

 *

Παρουσίαση

(ή πατήστε την εικόνα)

Α΄μέρος και Β΄μέρος (μετάβαση από το Α')

Η παρουσίαση αυτή (εμπλουτισμένη φέτος, πολύ πέρα από το 45λεπτο του μαθήματος και του διαλείμματος!) δημιουργήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος και της τάξης, συνοδεύεται δε με την επεξήγηση και το διάλογο. Ορκίστηκα στον εαυτό μου από την πρώτη χρονιά που μπήκα σε τάξη ότι παιδιά που θα περνούσαν από τα χέρια μου θα άκουγαν πέντε - δέκα πράγματα απαραίτητα, για την ιστορία, τη γλώσσα, τις αξίες μας, ένα εκ των οποίων είναι και αυτό. Η παρουσίαση βοηθά οπωσδήποτε περισσότερο από το "κήρυγμα". Αυτή αφιερώνεται στα αγαπημένα μου περσινά (και προπέρσινα) μαθητούδια-  κι ας μην την πρόσεξαν όλοι (ή όλη), κάποια κάτι άκουσαν, κάτι θα έμεινε... (ελπίζω).
*

Και μια "ένθετη παρουσίαση" που εμπεριέχεται στην κυρίως παρουσίαση και αποτελεί αποσπάσματα από τη μαρτυρία ενός τότε 19χρονου κρατούμενου Κυπρίου.

Πνευματική ζωή - Πολιτισμός (19ος αιώνας)

η Αθήνα το 1860 περίπου (πηγή:  ΕΙΕ)

 *
Ασκήσεις : 
 (πατήστε στους τίτλους ή τις εικόνες για να μεταβείτε στις ασκήσεις)

(α)  για την  πνευματική ζωή και τον πολιτισμό 
στην Ελλάδα του 19ου αιώνα
 -ενότητα 26η-
 
 (πατήστε στις εικόνες για να μεταβείτε στις ασκήσεις)

οδός Ερμού, στο βάθος τα τότε Ανάκτορα, σήμερα Βουλή των Ελλήνων 

(β)   την πνευματική ζωή και τον πολιτισμό
του 19ου αιώνα για την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο

- ενότητες 24η-25η -

Παρίσι: φωτογραφίες από την κατασκευή του πύργου του Άιφελ (1887-1889) 

Σύγχρονη εποχή

       Συνέχεια στις αναρτήσεις που σχετίζονται με το μάθημα της ιστορίας της Γ' Γυμνασίου με την τελευταία ανάρτηση σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα (ενότητες 51-60), με τίτλο :

Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στη σύγχρονη εποχή

      Μιλάμε για τη σύγχρονη ιστορία μέχρι τα χρόνια μας (χτες ή πριν δυο ώρες) ! Όλες σχεδόν οι στιγμές που ζούμε αποτελούν/θα αποτελέσουν αντικείμενο της επιστήμης της ιστορίας, της ιστοριογραφίας καλύτερα.
     Ξέρω ότι ενδεχομένως να μην ολοκληρώσετε την ύλη ή να γίνει επιλογή από τον διδάσκοντα. Ωστόσο, σας προτρέπω να διαβάσετε μετά το τέλος της χρονιάς (πολύ γρήγορα, σαν περιοδικό) όλες τις ενότητες για να έχετε μια γενική ιδέα... Έχω αποδελτιώσει τα σημαντικότερα - και όχι όλα, αλλά πολύ λίγα- γεγονότα στην άσκηση αυτή.

*

      Θα ακουλουθήσει μία σειρά σχετική με ενότητες που πραγματεύτηκαν την ιστορία από την πλευρά του πολιτισμού, των επιστημών και της τέχνης  τον 19ο αιώνα και τον 20ο, βασισμένη πάντα στην ύλη του σχολικού εγχειριδίου.
      Όλες οι αναρτήσεις και ασκήσεις ιστορίας βρίσκονται - επαναλαμβάνω- στην ετικέτα δεξιά ιστορία Γ'  και τη σελίδα πάνω-πάνω με το όνομα ιστορία Γ' γυμνασίου.

Σαν σήμερα (1947)

         Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στους Συμμάχους Συνασπισμένες Δυνάμεις και την Ιταλία, σύμφωνα με το 14ο άρθρο της οποίας η Δωδεκάνησος παραχωρήθηκε από την Ιταλία στην Ελλάδα (κυρώθηκε με νομοθετικό διάταγμα 423 στις 22/10/1947, δείτε εδώ).

*

         Στις 31 Μαρτίου 1947 ο Βρετανός διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής Δωδεκανήσου ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ παρέδωσε τη διοίκηση στον Έλληνα αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη, ενώ με νόμο της  9ης Ιανουαρίου 1948 (υπ' αριθμ. 518) ορίζεται : η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα. Ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης υπήρξε η 7η Μαρτίου 1948  (δείτε και εδώ).

Άπειρο

Μαθηματικά & Λογοτεχνία

      Άλλο ένα βιβλίο συναρπαστικό που αποδεικνύει την εκλεκτική συγγένεια Μαθηματικών & Λογοτεχνίας (και Ιστορίας) του αγαπημένου από το βιβλίο Το Θεώρημα του παπαγάλου, του γάλλου μαθηματικού και πανεπιστημιακού Ντενί Γκετζ (+) : Η Έπαυλη των ανδρών.
     Σκηνικό:  ένας κλειστός χώρος, ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Ευρύτερη ιστορική συγκυρία: ο φονικότερος πόλεμος στην ιστορία, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (ύλη της φετινής ιστορίας των αγαπημένων μου μαθητών στη γ' γυμνασίου!). Πρωταγωνιστές : δύο άντρες με μόνο κοινό τη διαταραγμένη ψυχή, όλα τα άλλα διαφορετικά!
      Ψυχολογία (πολύ λεπτή: μου θύμισε το κείμενο της β' γυμνασίου Γιατί; Εδώ, όμως, ο νεαρός πρωταγωνιστής πυροβόλησε ένα στρατιώτη μπλεγμένο στο συρματόπλεγμα για να τον απαλλάξει από τον πόνο που ξέσκιζε τις σάρκες του...), κοινωνιολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία και, φυσικά, μαθηματικά αλλά και ευρύτερος προβληματισμός... Αυτή τη φορά η μαθηματική εστίαση του Γκετζ αφορά το Άπειρο, όπως το προσέγγισε ο μαθηματικός Γκέοργκ Κάντορ, η ζωή του οποίου ενέπνευσε ελεύθερα το συγγραφέα.  Όπως προσφυέστατα έγραψε στον πρόλογο ο εξαίρετος μαθηματικός και λογοτέχνης Τεύκρος Μιχαηλίδης, ο Γκετζ που μας ταξίδευε λογοτεχνικά σε τεράστιες αποστάσεις, τώρα περιορίστηκε σε ένα δωμάτιο ψυχιατρείου για να μας ταξιδέψει όμως στο μεγαλύτερο μαθηματικό ταξίδι, στο αέναο και ατέλειωτο, το Άπειρο... Έξω : οι γνωστικοί- Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι, Γερμανοί, θαμμένοι στα χαρακώματα [...] Μέσα: οι παράφρονες.[...] Ή μήπως οι γνωστικοί είναι οι "από μέσα;"

Πίνακας του  Nevinson(1917 - δυτικό μέτωπο Α' Π.Π.)

       Μερικά αποσπάσματα που βρήκα ενδιαφέροντα στο (συναρπαστικό καθ' ολοκληρίαν) βιβλίο:

(σ.28) Πόσο συχνά τα πολλά υποσχόμενα άτομα ηττώνται από μια ελάχιστη δυσκολία... δε θα είναι στη συνέχεια παρά "κατεστραμμένες ιδιοφυίες".  
(σσ.46-48) Μια απειροστή μάχη [...] Η μητέρα έλεγε: " Όσο πιο φτωχοί είμαστε, τόσο πιο καθαροί πρέπει να είμαστε είναι η αξιοπρέπειά μας". [...]  Το πιο ανυπόφορο στα χαρακώματα ήταν η βεβαιότητα ότι θα πέθαινες βρόμικος, η βεβαιότητα ότι δεν μπορούσες να μην πεθάνεις βρόμικος. Να παραμείνω καθαρός: η μόνη μάχη που πραγματικά έδωσα εκεί πέρα, ιδιωτική, αόρατη [...] Να σταθείς όρθιος εκεί πέρα ήταν θάνατος. Για να μη χαθείς, έπρεπε να σέρνεσαι σα ζώο, με τα μούτρα μες στη λάσπη. Ή σέρνεσαι ή πεθαίνεις! Η περηφάνεια στα σκουπίδια! Η αξιοπρέπεια στα σκουπίδια! Αν γλιτώσεις από κει, θα έχεις μάθει τουλάχιστον να είσαι μικρός, χαμερπής. Πόσο μου στοίχιζε αυτό. Σκέψου ότι οι άνθρωποι έκαναν χιλιάδες χρόνια μέχρι να καταφέρουν να σταθούν όρθιοι - και σε μερικές μέρες ο πόλεμος μας ξαναμαθαίνει να σερνόμαστε...  
(σ.76) ξαπλωτό οκτώ
          Τα τείχη που καταρρίπτονται δυσκολότερα είναι αυτά που υψώνονται μες στα μυαλά μας- έχουν τη στερεότητα των προσκολλήσεων σε αυτά που φοβόμαστε. (σ.207) Όποιος αγκαλιάζει πολύ σφίγγει άσχημα.
(σ.292) Αν θέλεις κάτι, μη ζητάς από κανέναν να το κάνει στη θέση σου. Είσαι υπεύθυνος για τις επιθυμίες σου.  
(σ.352) δεν είστε υποχρεωμένος να είστε συνεχώς δυστυχισμένος! (σ.367) Ξεχ.στε τους όσο περισσότερο μπορείτε [...] Μην αφήνετε τον κόσμο να γυρίζει γύρω γύρω...

*

Σημείωση 1η:
      Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι το ανεστραμμένο ή ξαπλωτό 8 - σύμβολο του απείρου- το σχηματίζουμε ασυνείδητα με τη σφουγγαρίστρα: έτσι είναι! (είναι μια μόνιμη κίνηση, σχεδόν αυτόματη, πολλλλλές φορές μέσα στην ημέρα μου...)

Τούρτα για ένα μαθηματικό σύμβολο... από λευκή σοκολάτα.
Και οι δύο κορμοί αυτό αναπαριστούν, όταν κόβονται ζευγαρωτά δίπλα-δίπλα!

Σημείωση 2η (προσωπική):
      Αριθμολογία; Αγαπημένος μου αριθμός το 7, αλλά το Άπειρο συμβολίζεται με ένα ανεστραμμένο 8 ! Χμ... εντάξει, αν στο ν+1 ν=7, τότε προκύπτει το οκτάρι. Και σήμερα 9 του μηνός (άρα πάλι, αν ν=8 τώρα  ν+1 =9, μέσα πέσαμε! Τότε Τετάρτη (ημέρα 4η), στις 4 (μ.μ.) : το 8 πολλαπλάσιό του... Κάπως δένει! Αυτά φαίνονται παράλογα; Μια πρόσφατη - εξαιρετικά σύντομη, και παρά κάποια χαζά, πολύ ευχάριστη- αλληλεπίδραση απέδειξε περίτρανα (για ακόμα μία φορά) πόσο περίεργα μπορεί να φαίνονται συμπεριφορές ή αποστροφές: και όμως όλα εξηγούνται!
      [Και όπως αναφέρει και ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, είναι και το πιο ερωτικό μαθηματικό σύμβολο μάλλον το Άπειρο (+/- βέβαια, αλλά ας το ξεχάσουμε τώρα)- ταιριάζει με το Φεβρουάριο... ]

Σημείωση 3η :
      Ας πούμε ότι πρόκειται για μικρό εορτασμό της επετείου γεννήσεως του τραγικού "Τελευταίου Αυτοκράτορα" του Βυζαντίου, του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, που έπεσε υπερασπιζόμενος χωρίς ελπίδα την Πόλη... Παραδίδεται ότι γεννήθηκε 9 Φεβρουαρίου, πριν από 610 χρόνια ...
Και δυο λόγια, όπως τα έγραψε ο Ο. Ελύτης γι' αυτόν:

Ἔτσι καθὼς ἐστέκονταν ὀρθὸς μπροστὰ στὴν Πύλη κι ἄπαρτος  μὲς 
στὴ λύπη του

Βαρὺς ὁ κόσμος νὰ τὸν ζήσεις ὅμως γιὰ λίγη περηφάνια τὸ ἄξιζε.

Θεέ μου καὶ τώρα τι   Πού ῾χε μὲ χίλιους νὰ παλέψει  χώρια μὲ τὴ
μοναξιά του 

Πάντοτε μὲ μιὰ λέξη μὲς στὰ δόντια του ἄσπαστη κειτάμενος

Αὐτὸς

ὁ τελευταῖος Ἕλληνας!

Στον αέρα...

         Σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου του 1912 - λίγο πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους- ο 23χρονος πρωτοπόρος αεροπόρος  Εμμανουήλ Αργυρόπουλος έκανε την πρώτη πτήση στην Ελλάδα. Με το αεροσκάφος Nieuport IV.G. "Αλκυών" απογειώθηκε από το Ρουφ και πέταξε πάνω από την Ακρόπολη για 16 λεπτά, ενώ λίγο αργότερα επανέλαβε την πτήση με συνεπιβάτη τον - ενθουσιασμένο -τότε πρωθυπουργό της χώρας Ελευθέριο Βενιζέλο. Ένα χρόνο και δύο μήνες μετά - δυστυχώς - ως υπολοχαγός του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών κατέπεσε σε αναγνωριστική πτήση στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης- ήταν μόλις 24 ετών...

*

        Να σημειωθεί ότι η πρώτη πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Ελλάδα έγινε από τον αξιωματικό (του πυροβολικού αρχικά) Δημήτρη Καμπέρο στις 13 Μαΐου 1912. Μάλιστα στις 11 Οκτωβρίου 1912 έγινε η πρώτη στον κόσμο χρήση αεροπλάνου για στρατιωτικούς σκοπούς ! (Από τη Νικόπολη Πρεβέζης, λίγο πριν την απελευθέρωση της Πρέβεζας. Σε κάποιες από τις πτήσεις έριξαν και χειροβομβίδες- με τα χέρια, βέβαια!).

"μικρά" εκλογικά

...ή μάλλον μακροσκελή, αλλά όχι του σήμερα, όχι δικές μας ιδέες...
(ή μήπως και όχι;)

       Για να ακολουθούμε την προτροπή του ποιητή (Ο. Ελύτης) να μνημονεύουμε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ας ρίξουμε μια ματιά σε μικρά στιγμιότυπα που μας μεταφέρει ο κορυφαίος διηγηματογράφος από άλλους καιρούς...

[αποσπάσματα από το διήγημα Οἱ Χαλασοχώρηδες (1892) - διαβάστε το όλο! ]

*

η κάλπη με τα σφαιρίδια

Μερικά εκλογικά  πρακτικῆς ἠθικῆς διδάγματα (!) :

1.  Στις κομματικές αντιδικίες η ουδέτερη στάση των εκλογέων, ειδικά των καταστηματαρχών, δεν είναι η ενδειγμένη ή η συμφέρουσα: ἐξ ἐναντίας, μὲ τοῦτο ἐμπνέει δυσπιστίαν καὶ εἰς τὰ δύο κόμματα, καὶ ἕνεκα τούτου δὲν ἀποφασίζουν νὰ δώσουν χρήματα εἰς ἕναν ἄνθρωπον κρυψίνουν, «στριμμένον», ὅστις θέλει νὰ κάμνῃ τὸν ἀνεξάρτητον, χωρὶς νὰ ξεύρῃ καλὰ-καλὰ τί πρᾶγμα εἶναι ἀνεξαρτησία. Ἐνῷ ἂν ἀποφασίσῃ νὰ κηρυχθῇ θερμός, ἢ καὶ χλιαρός, ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς κόμματος, τότε, ἐνῷ τοῦ κόμματος τούτου θὰ ἐφελκύσῃ ἀσφαλῶς τὴν ἐμπιστοσύνην, δὲν εἶναι παράξενον νὰ προκαλέσῃ κολακείας καὶ φιλοφρονήσεις καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο κόμμα, οἱ ἄνθρωποι τοῦ ὁποίου θὰ προσπαθήσουν μὲ κάθε τρόπον νὰ τὸν κάμουν νὰ τὰ γυρίσῃ, ἢ θὰ πασχίσουν τοὐλάχιστον νὰ τὸν μετριάσωσιν. 
2. Και η οικονομική/συμφεροντολογική διάσταση του θέματος. Η καλύτερη περίπτωση, βέβαια, είναι το ζευγάρι φίλων-ο ένας με το ένα , ο άλλος με το αντίπαλο κόμμα :Ἐὰν θέλῃ μάλιστα νὰ πάρῃ λεπτὰ καὶ ἀπὸ τὰ δύο κόμματα, ὁ ἀσφαλέστερος τρόπος εἶναι νὰ κηρυχθῇ φανερὰ ὑπὲρ τοῦ ἑνός. Δὲν παίρνει παράδειγμα ἀπ᾽ αὐτόν, καὶ ἀπὸ τὸν φίλον του τὸν Γιάννην τῆς Κ᾽σάφους; Ἐνῷ ἄλλοι φανατίζονται, καὶ «χαλνοῦν τὴ ζαχαρένια τους» καὶ χολοσκάνουν, αὐτοὶ οἱ δύο, «ζευγαράκι ταιριαστό», παράδειγμα ὑγιοῦς ἐκλογικῆς φιλοσοφίας εἰς ὅλον τὸ χωρίον, ἀνήκοντες εἰς δύο ἀντίπαλα καὶ μέχρι καταστροφῆς πολεμοῦντα ἄλληλα κόμματα, περνοῦν μὲ γέλοια καὶ μὲ χαρές, τρώγοντες, πίνοντες, εὐωχούμενοι, εἰς ὑγείαν ὅλων τῶν ὑποψηφίων, εὐλόγως θέτοντες τὴν φιλίαν των ὑπεράνω τῶν κομμάτων. Καὶ μὲ τοιοῦτον τρόπον «τὸ ἔχουν δίπορτο». Μὲ ὅποιον κόμμα νικήσῃ, θὰ εἶναι φίλοι καὶ οἱ δύο, ἀφοῦ θὰ εἶναι ὁ εἷς. «Ὅποιος γάιδαρος, κι αὐτοὶ σαμάρι». 
3. Επισκέψεις κομματαρχών (ποὺ εἶχαν τὸ λύειν καὶ τὸ δεσμεῖν εἰς τὰ δύο κόμματα, ... ἔταζαν «φούρνους μὲ καρβέλια») που φυσικά ἡμεῖς δὲν εἴμαστε ἀπὸ κεινούς (τους αντιπάλους, δηλ.):  εἰς ἐπισκέψεις κατ᾽ οἴκους πρὸς ψηφοθηρίαν. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, και οι εκλογείς :  ἐλάμβανον κ᾽ ἔδιδαν λιπαρὰς διαβεβαιώσεις καὶ ὑποσχέσεις δαψιλεῖς, τόσον χορταστικάς, ὥστε εἷς τῶν μετὰ τοῦ Μανώλη, συνοδεύσας αὐτὸν πολλὰς ἑσπέρας εἰς τοιαύτας ἐκδρομάς, ἀλλὰ πρώτην φορὰν ἐφέτος βλέπων ἐκλογάς, καθόσον ἦτο ναυτικὸς καὶ συνήθως ἀπεδήμει, ἔλεγεν εὔπιστος, οἰκτείρων τῆς ἀντιθέτου μερίδος τοὺς τόσους δρόμους: ― Τί χαλνοῦν τὰ παπούτσια τους; Τώρα πιὰ οἱ ψῆφοι μᾶς περισσεύουν!
   Ἀλλ᾽ ὁ Μανώλης ὁ Πολύχρονος, λίαν πεπειραμένος περὶ τὰ τοιαῦτα, ἔσεισεν οἰκτιρμόνως τὴν κεφαλὴν καὶ τοῦ εἶπε: ― Ἄχ! δὲ ξέρεις παιδί μ᾽, ἀπ᾽ αὐτά. Τὸ ψάρι, ἐνῷ θαρρεῖς ὅτι τὸ κρατεῖς, ἔξαφνα γλιστράει καὶ φεύγει. «Χάνος εἶμαι, χάνομαι… μπέρκα ᾽μαι, δὲν πιάνουμαι… γιοῦλος* εἶμαι σὲ γελῶ… καὶ τὰ δίχτυα σου χαλῶ».
   Και όποιος προλάβει πρώτος:  -Τώρα, κουμπάρε, ἔδωσα τὸ λόγο μ᾽... Δὲν ἠξεύρατε νὰ ᾽ρθῆτε μισὴ ὥρα μπροστά;
4.  Κάθε εκλεγμένος βουλευτής:  ὅσους ψήφους ἐπῆρε, τοὺς εἶχεν ἀγοράσει ἀκριβά. Ὅλους πληρωμένους. Ἕνα ἐκλογέα δὲν ἄφησε ἀπλήρωτον. Διεπραγματεύετο χονδρικῶς μὲ τὸν Μανώλην τὸν Πολύχρονον, ὅσους ψήφους, τόσα διπλᾶ τάλληρα, ἢ ὅσους ψηφοφόρους, τόσα δεκάρικα. Ἀνάγκην αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ σκοτίζεται, νὰ συναλλάσσηται ἀπ᾽ εὐθείας μὲ ἕνα ἕκαστον τῶν ἐκλογέων... Ποίαν ὑποχρέωσιν εἶχε νὰ τρέχῃ δι᾽ ὅλες τὲς παλιοκαϊάσσες, ὅσοι ἐζήτουν νὰ πάρουν σύνταξιν ἀπὸ τὸ Ἀπομαχικόν; 
5. Εξάλλου:  Δὲν ἐξελέχθη αὐτὸς βουλευτὴς διὰ νὰ τρέχῃ διὰ τὲς δουλειὲς τῶν ἐκλογέων, καθὼς ἄλλοι, ἐξελέχθη διὰ τὰ γενικὰ συμφέροντα τῆς ἐπαρχίας. Καὶ ὄχι μόνον τῆς ἐπαρχίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔθνους ὅλου. Τί λέγει τὸ Σύνταγμα; «Ἕκαστος βουλευτὴς ἀντιπροσωπεύει ὅλον τὸ ἔθνος, καὶ ὄχι μόνον τὴν ἐπαρχίαν ἐξ ἧς ἐκλέγεται». Καὶ εὐτυχῶς ἡ προλαβοῦσα Βουλὴ δὲν ἦτο ὡς αἱ προκάτοχοί της, αἵτινες διελύοντο μετὰ ἓν ἔτος ἢ καὶ μετὰ ὀκτὼ μῆνας ἀπὸ τοῦ σχηματισμοῦ των. Ἔφαγε τρεῖς σωστὰς συνόδους τακτικὰς καὶ δύο ἐκτάκτους... Κατὰ τὴν πρώτην σύνοδον, ὁ Γεροντιάδης ἐφρόντισε νὰ διορίσῃ εἰς μικρὰς ἢ μεγάλας θέσεις ὅλους τοὺς ἀνεψιούς του, ἑπτὰ τὸν ἀριθμόν, καθὼς 〈καὶ〉 δύο ἐξαδέλφους του καὶ τρεῖς δευτέρους ἐξαδέλφους του, ὡς καὶ δύο κουμπάρους, καὶ τὸν υἱὸν τῆς κουμπάρας του, καὶ τὸν ἀδελφὸν τῆς ὑπηρετρίας του, καὶ ἄλλους. Κατὰ τὴν δευτέραν σύνοδον κατώρθωσε νὰ ἀκυρώσῃ δικαστικῶς ὅλα τὰ ἐνοικιαστήρια τῶν οἰκιῶν τῶν ἀντιπάλων του, ὡς δημοσίων γραφείων, καὶ νὰ ἐνοικιάσῃ τὴν μίαν οἰκίαν του ὡς ἐπαρχεῖον, τὴν ἄλλην ὡς ἑλληνικὸν σχολεῖον, καθὼς καὶ τῆς τρίτης μεγάλης παραθαλασσίου οἰκίας του, τὸ μὲν ἄνω πάτωμα ὡς ἐφορίαν, τὸ δὲ κάτω πάτωμα ὡς λιμεναρχεῖον. Ἔμενεν ἀκόμη τὸ ταμεῖον, τὸ τελωνεῖον καὶ τὸ εἰρηνοδικεῖον, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἶχεν ἄλλας οἰκίας ἰδικάς του πρὸς ἐνοικίασιν. Κατὰ τὴν τρίτην σύνοδον ἐπρόφθασε κ᾽ ἔβαλε δύο ἐκ τῶν υἱῶν του ὑποτρόφους δύο διαφόρων κληροδοτημάτων, καθ᾽ ὃ ἀνομοίου κλίσεως καὶ προορισμοῦ. 

Πάτρια...

Επιστροφή στο κλεινόν άστυ, μετά από σχεδόν ένα τετράμηνο.

Ευκαιρία για ανάσα, ανασύνταξη, ανανέωση, ανατροφοδότηση... (ψώνια...)

*

Και η πρώτη μέρα-ηλιόλουστη, σχεδόν ανοιξιάτικη- με εξόρμηση στα Μουσεία...

Θησείον, ναός Ηφαίστου (Αρχαία Αγορά)

Βυζαντινό : καλοστημένη και εξόχως ενδιαφέρουσα έκθεση για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο.

Κυκλαδικής Τέχνης: λατρεμένο μουσείο με δύο εξαιρετικές εκθέσεις που κλείνουν το τρίπτυχο Έρωτας- Υγεία- Θάνατος. Μικρές σχετικά, αλλά πλούσιες σε πληροφορίες και ενδιαφέρουσα μουσειολογική ματιά. 

η πρώτη (παλιότερη)

Η φετινή για την υγεία και τη νόσο: δείτε διαδικτυακά Ίασις

Η δεύτερη φετινή - τρίτη και τελευταία του τρίπτυχου με θέμα το τέλος, το θάνατο.
Ή μήπως όχι τέλος; Διαδικτυακά Επέκεινα

Η κορυφαία στιγμή την ώρα του θανάτου: τα βλέμματα
ενός ανεκπλήρωτου έρωτα που έπρεπε να υποταχθεί στη μοίρα.

"Εισιτήριο" του μυημένου για είσοδο στο "παράδεισο"
μόνο για μύστες...

Και θάνατος τραγικός : ανθρωποθυσία.

28

 Έλληνας μαχητής, Καλπάκι 
(αρχείο 2012)

Μια συνηθισμένη νύχτα, το ξημέρωμα που πλησίαζε, σε επιφυλακή ωστόσο από πληροφορίες προηγούμενων ημερών και των αρμόδιων υπηρεσιών, μέσα στο κρύο της Πίνδου. Και στις 5.30 το πρωί οι πρώτοι στρατιώτες αντιλαμβάνονται:

Ο πρώτος Έλληνας νεκρός σε ένα φυλάκιο εκείνο το πρωινό δε σκεφτόταν να γίνει ήρωας αλλά το κρύο, την οικογένεια πίσω...Όπως τόσοι και τόσοι απλοί άνθρωποι της εποχής εκείνης που βρέθηκαν από μια δύσκολη ζωή σε μια δυσχερέστατη περίσταση- πόλεμος!
Τιμής ένεκεν... σιωπή...
Ζήτω η πατρίδα μας,
Ζήτω το έθνος,
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940,
έστω κι αν ήταν η αρχή της τραγωδίας που σημάδεψε την Ελλάδα για αρκετά χρόνια.
*

Έργο Χ. Μποκόρου (πηγή)

Για τους νεκρούς που έπεσαν και βρίσκονται στα χώματα της Βορείου Ηπείρου ένα κερί, ένα καντήλι ανάβουν όλα αυτά τα χρόνια με υπομονή και σεβασμό (υπό δυσμενείς συνθήκες πολλές φορές) άνθρωποι όπως ο Γιώργος Μπάκος στους Βουλιαράτες (τον γνώρισα) ή η Ερμιόνη Πρίγκου στη Χειμάρρα. Δείτε εδώ.

*
(Διαβάστε και την περσινή σχετική με την επέτειο  ανάρτηση από τη σχολική μας γιορτή)

Φθιώτιδα

Επίσκεψη και περπάτημα στη Λαμία, απλωμένη νωχελικά στους πρόποδες του όρους Όθρυς. Το Ζητούνι κατά την οθωμανοκρατία (πιθανόν λόγω των ελαιόδενδρων).

μερική άποψη της πόλης από το κάστρο

 Η πόλη όπου οδηγήθηκε και μαρτυρικά, βασανιστικά, επώδυνα τελείωσε τη ζωή του ο Αθανάσιος Διάκος, περίπου στα 33 του χρόνια.

Με το κάστρο της και το ανέλπιστα αξιοπρεπές και ενδιαφέρον αρχαιολογικό μουσείο. Κρίμα που δεν ανεβαίνει πολύς κόσμος και είναι άγνωστο σχετικά. Φιλοξενείται σε οθωνικούς στρατώνες,
ένα επιβλητικό κτήριο.

ναυμαχία πάνω στο πλοίο !

εσωτερικά το μουσείο

μια εκπληκτική - και μοναδική- στήλη: νέα μητέρα
παραθέτει την προσφορά της στην Ειλειθυία, την προστάτιδα του τοκετού.

ο κίονας έχει ακόμα σημάδια έντονα από το
 κόκκινο και μπλε χρώμα με το οποίο ήταν επιχρωματισμένος.
Σπάνια εικόνα...

Μετά τη βόλτα στο σχεδόν γραφικό μπορώ να πω κέντρο της πόλης,
ημέρα της μεγάλης λαϊκής αγοράς - πλούσια, πολύβουη-
και τις απαραίτητες προμήθειες.
*

Υπάτη ή Νέαι Πάτραι
(γι΄αυτό λέμε π.χ. Παλαιών Πατρών Γερμανός, η Πάτρα η παλαιά και Υπάτη η νέα Πάτρα!) ή Πατρατζίκι:
το μαρτυρικό χωριό (1942, 1944), με το κάστρο (την επόμενη φορά) και ένα διαμαντάκι-μουσείο Βυζαντινού πολιτισμού, μικρό, αλλά ενδιαφέρον. Επίσης, με μικρή επισκεψιμότητα. Και στα δύο, ωστόσο μουσεία, η επικοινωνία με τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτά ήταν μια αύρα ζεστασιάς και ευκαιρία πολύ ενδιαφερουσών συζητήσεων. Το καταχαρήκαμε!

Πάλι παλαιός στρατώνας! Έξοχο κτήριο για τη νέα χρήση.

ένα από τα ψηφιδωτά

και δείγμα μαρμαρογλυφίας

Πολύ γνωστή είναι και η λουτρόπολη της Υπάτης (Λουτρά Υπάτης), μια περιοχή πολύ όμορφη, αλλά και αρχιτεκτονικά ενδιαφέρουσα, με μια ελκυστική πινελιά παρακμής... Τα ιαματικά νερά, γνωστά από την αρχαιότητα, ανέβλυσαν μετά από σεισμό στην περιοχή, η οποία παλιότερες δεκαετίες ('50 και '60) γνώρισε μεγάλες δόξες...

το πάλαι ποτέ ξενοδοχείο Πηγαί

και όπως το απαθανάτισε με το φακό του ο κορυφαίος Δ. Χαρισιάδης
(δεκαετία '60,πηγή φωτό)

Και άλλο κτήριο με παράθυρα να χάσκουν ανοιχτά.
Μας φίλεψε γλυκύτατα σύκα.

Γουργουρισμοί από τους ενοίκους (περιστέρια) του Ξενία...

πολύ γουστόζικο...

εξαίσιο ψηφιδωτό στο εσωτερικό των λουτρών

το κάναμε το μπανάκι μας το ιαματικό...

Προσκυνηματική επίσκεψη στη μονή Αγάθωνος
(και διάσχιση άγνωστων επαρχιακών δρόμων της Φθιώτιδας).

Και επιστροφή. Την επομένη Κλειδί, Προυσός

Μονή Προυσιώτισσας.

Κλειδί : το στενό πέρασμα του φιδίσιου δρόμου
 μέσα από βράχο ουσιαστικά...

το ναΰδριο με το ξυλόγλυπτο τέμπλο στο ημίφως- μέσα βρίσκεται
η εικόνα της Παναγίας με το αφιέρωμα του Γ. Καραϊσκάκη.